2016-07-16

Idee: Anarchistyczna praktyka


Poniżej tekst narodowych anarchistów o praktyce działania:

Dziś anarchizm ma głównie teoretyczny charakter, a żałośnie mała liczba anarchistycznych interakcji sprowadza się do debaty na temat najlepszego użycia łącznika.

Na pierwszy rzut oka narodowy anarchizm zdaje się uczestniczyć w tym sporze i podtrzymywać go, ale ze swoim brakiem uniwersalizmu okazuje się być najbardziej globalną i zróżnicowaną szkołą myśli anarchistycznej.  Pomimo tego, że niektóre środowiska narodowego anarchizmu decydują się nie wiązać z pewnymi społecznościami, ich zasadnicza filozofia – że każdy ma prawo do autonomii i suwerenności – tworzy atmosferę wzajemnego szacunku, nieobecnego w większości sporów anarchistycznych.  Ta charakterystyczna cecha narodowego anarchizmu ma poważne pragmatyczne implikacje. Gdy anarchiści przestaną poświęcać czas i energię na mówienie innym czym jest „prawdziwy” anarchizm, będą mieć dużo większy potencjał, aby przełożyć swoje przekonania na działanie.

Praktyczne zastosowania narodowego anarchizmu polegają na tworzeniu namacalnych manifestacji jego teorii. Z filozoficznego punktu widzenia każda społeczność ma prawo do wolności i samostanowienia, ale jak to prawo jest wcielane w życie? Państwo jest opresyjne i oparte na wyzysku, ale jak stosuje się tę krytykę w rzeczywistości? Marks obłudnie zakładał, że państwo osłabnie, gdy komunizm będzie w pełni sił, tj. że wykorzystanie struktury państwa jest konieczne do jego zlikwidowania. W rzeczywistości państwo i jego korporacyjni partnerzy znikną dopiero wtedy, gdy staną się nieistotni, a ich nieistotność zależy od stworzenia konkretnych alternatyw.

Niezależny system paralelnych gospodarek i instytucji – agoryzm – jest prawdopodobnie jedynym sposobem osiągnięcia tego celu. Agoryzm przedstawia bezpośredni atak na monopole rządowe i korporacyjne, nie tylko poprzez poddawanie ich bojkotowi, ale też poprzez motywowanie mas do aktywnego współzawodniczenia z nimi. Społeczności narodowego anarchizmu zapewne ustanowiłyby instytucje w zgodzie ze swoimi wartościami; mogłoby to obejmować kultywację lokalnej waluty, sieci handlu wymiennego, nielichwiarskie banki ludowe, gildie handlowe, programy opieki socjalnej i zdrowotnej, społeczne stowarzyszenia samoobrony i rozmaite programy edukacyjne. Jest to najbardziej prawdopodobna metoda mogąca doprowadzić do likwidacji państwa, wbrew utopijnej idei Marksa, że scentralizowane państwo komunistyczne w sposób naturalny wyewoluuje w kierunku anarchizmu.

Wizje samostanowienia poszczególnych plemion mogą się różnić, lecz pewne potrzeby niezależności mogą dostarczyć obszernych wytycznych dla konkretnych projektów społecznych. Całkowita autarkia ekonomiczna nie musi być celem każdego z plemion, ale maksymalizacja samowystarczalności jest kluczowa dla decentralizacji. Jednym z najbardziej efektywnych sposobów osiągnięcia tego jest prowadzenie gospodarstw rolnych indywidualnie, jako rodzina lub społeczność. Rolnicy korzystają z zasobów swojej ziemi, aby osiągnąć jak największą niezależność, hodując uprawy, zbierając drewno na opał oraz do wykorzystania jako materiał budowlany, wytwarzając proste towary i rękodzieło, hodując zwierzęta, produkując rzeczy o wartości dodanej, przeznaczone do handlu detalicznego, zajmując się kowalstwem, zbieractwem, myślistwem itd. Poprzez aktywne tworzenie własnej wizji wolności i autonomii każda grupa anarchistyczna może żyć zgodnie z własną filozofią.

To, jak ważne dla anarchistów jest bezpośrednie wcielanie swoich teorii w życie, jest odzwierciedlone poprzez starożytną grecką koncepcję praksis. Słowo to odnosi się do każdej czynności, w której bierze udział wolny człowiek. Arystoteles określił trzy formy energii wolnego człowieka: teoria, kreatywność i działanie. Ten związek między myślą, praktyką i produkcją jest symbiotyczny; nie są one jedynie połączone, ale zsyntetyzowane, jednoczesne i współzależne. Bardzo inteligentnemu i krytycznemu filozofowi nie wystarcza tylko myślenie, mówienie i pisanie. Anarchizm stanowi niewielkie zagrożenie bez działań, które odnoszą się do jego idei wolności i dobrowolnej odpowiedzialności.

Idea praksis jest kompatybilna z narodowym anarchizmem, ponieważ z natury nie zawiera żadnych moralnych osądów na temat tego, co jednostka lub plemię decyduje się zrobić; raczej stanowi obiektyw, przez który jednostki bądź plemiona mogą dokonać samooceny pod kątem swoich wartości i przekonań dotyczących wszechświata. Praksis jest manifestacją teorii – każdej teorii, do której stosuje się społeczność. Jej zastosowanie w wychowaniu (autodydaktyczne lub inne) implikuje praktyczną naukę opartą na doświadczeniu mającym znaczenie w świecie rzeczywistym. Praksis jest użyteczną koncepcją, którą można rozważyć przy wyznaczaniu sobie i osiąganiu zewnętrznych celów. Ujawnia ona także zakres, w jakim anarchista wykorzystał własny potencjał jako istota ludzka. Wolność myśli i wolność działania są uzupełniającymi się elementami anarchizmu. Jedna nie istnieje bez drugiej.

Niestety, wiele osób jest nieświadomych istnienia tej harmonijnej relacji.  Wydaje się, że obsesja zglobalizowanej kultury na temat natychmiastowej gratyfikacji udzieliła się nawet anarchistom, z których wielu kieruje się do najbardziej ekstremalnych metod atakowania systemu. Jednakże faktyczne życie w społecznościach anarchistów z zamiarem utrzymania ich przez pokolenia będzie procesem przyrostowym. Najbardziej realistycznym podejściem, które potencjalnie może odnieść sukces, jest zaczęcie od czegoś niewielkiego i pamiętanie o motcie zapatystów „lento pero avanzo”. Pełne zdobycie niezależnych i samowystarczalnych systemów i agory zajmie lata, tak, jak ich całkowity wpływ na nowy ład świata.

Craig FitzGerald, Jamie O’Hara (NATA-NY)



 
 
Wrzesień 2017
Pn Wt Śr Cz Pi So Nd
123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930
Wszelkie prawa zastrzeżone (C) Portal Inicjatyw Oddolnych